Nederlanders zijn direct. Vaak zelfs erg direct. Ze zeggen luid en duidelijk waar het op staat en nemen soms zelfs tegenover leidinggevenden geen blad voor hun mond. Het maakt niet uit welk intercultureel onderzoek je erop naslaat, op dit punt zijn alle onderzoekers het met elkaar eens. Waarom dan een blog over iets wat eigenlijk iedereen allang weet? Nu, omdat de duivel zoals zo vaak in de details zit. In dit geval in de communicatieve details.<\/p>\n
Wie een vreemde taal leert, kent het fenomeen. Eindelijk heb je de woordjes zo goed in je hoofd gestampt, dat je ze zelfs midden in de nacht \u2013 zonder met je slaperige ogen te knipperen \u2013 kunt opdreunen. Je kent alle grammaticaregels van binnen en van buiten en weet zelfs wanneer en hoe je ze correct moet toepassen. Je hebt de mooiste formuleringen bedacht en geoefend. En dan zegt een moedertaalspreker: \u201cKlinkt goed, maar eh\u2026 zo zeggen we dat niet\u201d. Dan zakt de moed toch met een reuzevaart in je schoenen!<\/p>\n
Voor een succesvolle en effectieve communicatie is meer nodig dan alleen woordjes en grammatica. Wie zijn interculturele communicatie echt naar een hoger plan wil tillen, doet er goed aan om ook naar de achterliggende communicatiepatronen te kijken. En juist op dit punt zijn er duidelijke verschillen tussen Nederlanders en Duitsers.<\/p>\n
Communicatiepatronen zijn nauw verbonden met de cultuur waarin ze voorkomen. Als je daar onvoldoende rekening mee houdt, liggen misverstanden al gauw op de loer. Dat geldt vooral voor de mate van directheid tussen Nederlanders en Duitsers.<\/p>\n
Stel, je zit op kantoor en het raam staat open. Je hebt het koud en zou het erg op prijs stellen als je collega \u2013 die naast het raam zit \u2013 het raam dicht zou doen. Hoe pak je dat als Nederlander aan?<\/p>\n
De top 3 van Duitse vragen<\/span> om het raam dicht te doen, ziet er als volgt uit:<\/p>\n De top 3 van Nederlandse vragen<\/span> ziet er als volgt uit:<\/p>\n De Nederlands-Duits communicatieverschillen in een notendop, zo kun je deze top 3 ook wel samenvatten. De Duitse voorkeur voor een expliciet verzoek met het karakter van een instructie wordt in het Nederlands zo niet gebruikt. En omgekeerd geven Nederlanders er de voorkeur aan om de gewenste actie (raam dicht doen) niet heel dwingend of zelfs indirect te communiceren en het aan de aangesproken persoon over te laten om de juiste conclusie te trekken en in actie te komen.<\/p>\n Veel Nederlanders vinden het onplezierig als iemand ze vertelt wat ze moeten doen, dat ervaren ze als een \u2018bevel van boven\u2019. Veel Duitsers vinden duidelijke aanwijzingen op zich juist wel prettig en verwachten dat ook van hun gesprekspartner. Indirecte vragen zijn ze niet gewend en \u2013 nog veel belangrijker \u2013 ze worden ook niet opgevat als een verzoek om in actie te komen. Met andere woorden: Nederlanders communiceren bij voorkeur relatiegericht, Duitsers bij voorkeur taakgericht.<\/p>\n Ga maar eens na, hoe vaak per dag vraag je iemand om iets te doen en hoe vaak stel je die vraag aan een Duitser? Zo vaak bestaat het risico van een misverstand of zelfs irritatie, omdat jouw Nederlands getinte vraag niet voldoet aan het Duitse communicatiepatroon.<\/p>\n Als je dus de volgende keer een vraag stelt aan je Duitse teamcollega of zakenrelatie, denk dan niet alleen aan de juiste woorden en grammaticaregels. Overweeg dan ook hoe indirect of direct je de vraag wilt formuleren.<\/p>\n Foto: panthermedia_peshkova<\/p>\n\n
\n
Verzoek op verschillend niveau<\/h2>\n
Misverstanden voorgeprogrammeerd<\/h2>\n